Դպրոց, ուր փոքրիկ աղջիկներին բռնաբարում էին.

ոստիկանությունը կոծկում է հանցագործությունն ու մեղադրում բացահայտողին

«Բրուտյան Անահիտին շուրջկալ արած՝ տղերքը մի լավ ծեծին, հետո էլ բռնաբարեցին: Ես էն վախտ 10-11 տարեկան էի, Անահիտն էլ քիչ էր ինձնից մեծ: Գիշերը էկավ քնելու, սաղ մարմինը կապույտ էր, ոտերի արանքն էլ արնոտ. ես հասկացա ինչ են արել: Ինձ կպած դողացնում ու ասում էր. ինձ պինդ բռնի, հանկարծ չգան տանեն», - հիշում է Մարթա Ժակ-իչը` Նուբարաշենի թիվ 11օժանդակ հատուկ դպրոցում իր ընկերուհու ողբերգությունը: Անահիտը ամուսնացել է ու ապրում է Ռուսաստանում:

Այս դպրոցը նախատեսված է մտավոր խնդիրներ ունեցող երեխաների համար:
Դպրոցի չորս շրջանավարտներ «Անկախին» պատմեցին, թե ինչ դաժանությամբ էին դպրոցի տնօրեն Մերուժան Ենգիբարյանը, ուսուցիչները - դաստիարակները դաժանորեն ծեծում իրենց, իսկ դաստիարակները սովորեցնում ու հրահրում էին բարձր դասարանի տղաներին բռնաբարել աղջիկներին:
«Ով սրան չանի՝ բոզի տղա ա», - հիշում է դպրոցի 1990թ. շրջանավարտ 35-ամյա Մարթան, - Դպրոցի դաստիրակները բարձր դասարանի տղերքից մի քանիսից պահանջում էին փչացնել աղջկերքին ու ըտենց քֆուր էին դրել»: Նա ասում է, որ այդպես դաստիարակը դասընկեր Արմեն Ադամյանին ստիպում էր բռնաբարել իր ընկերուհուն:

«Էդ նույն բանը արել են Գայանի, Գեղեցի հետ (ազգանունը չի նշվում աղջիկների ապահովության համար), - ասում է նույն դպրոցի մեկ այլ շրջանավարտ 38 -ամյա Գայանե Սահակյանը, - Ստեփանավանում, երբ դպրոցը՝ ոչ բարով, ամառները տանում էր ճամբար, անտառի մեջ մեր աչքի առաջ աղջկերքին տկլորցրած ծեծում, հետո էլ հերթով բռնաբարում էին: Ես էլ փոքր էի ու երբ լսեցի` «բոզի տղա» խոսքերը, միամիտ հարցրեցի, էդ ի՞նչ ա նշանակում: Ենգիբարյանն էդ որ լսեց՝ ինձ բռնեց, իրեք անգամ տարավ—բերեց ընենց շպրտեց պառավոների վրա, որ 3 ամիս էր պոչկեքիս ցավից մեռնում էի»:

Իսկ 1988թ. շրջանավարտ Թամարա Սանթրոսյանն ասում է, որ դա ոչ թե դպրոց էր, այլ «կոնցլագեր»: Նա ասում է, որ ծեծն այս դպրոցում սովորական, պարբերաբար կրկնվող երեւույթ էր. «Ծեծում էին հաստ փետով ու գլխներիս էին տալիս, - ասում է Թամարը, - իսկ ծեծում էին ամեն ինչի համար, ասենք, որ գիշերը քուններս չտաներ ու խոսայինք: Մի անգամ ինձ ընենց էին ծեծել, որ ուշքս գնաց: Հետո երբ ուշքի էկա, մի հատ էլ ծեծին, թե խի ես ձեւ տալի, իբր ուշքդ անցավ»:
«Ծեծն իրանց կայֆ էր տալիս, - ասում է Մարթայենց դասարանցի Լաուրա Արթոյանը, - հիմա որ տանես մեր գլուխները թրաշես, սաղ շռամները՝ մեծ-մեծ ու անմազ, կերեւա: Տալիս գլուխներս բացում էին, հետո տանում էին` կարելու ու ասում էին. հանկարծ ծպտուն եք հանել, կտանենք գժանոց»:
Աղջիկները պատմում են որ իրենց նկատմամբ սեռական ոտնձգություններ է արել Հայոց լեզվի ուսուցիչ Լեւոն Ավագյանը. «Ինձ կանչում էր սենյակ, ասում էր փոշիները սրբի, հետո էլ պաչում էր, - «Անկախին» ասաց Մարթան, - սաղ էրեսներս դրա բեղերը քրքրել էր»: «Անձամբ ինձ իրա սենյակ չի կանչել, բայց հետեւիս ձեռով խփում էր, - ասում է Գայանեն, - իսկ գիշերները, երբ ինքը հերթապահ էր՝ անկապ պրիչինով սաղիս կհաներ ու հասունացած կրծքերով աղջիկներին` մայկա-տրուսիկով, կշարեր տղերքի հետ ու կվազացներ կամ կպահանջեր. նստեք-հելեք, նստեք- հելեք»:

Մարթան պատմում է, որ այդ մասին ասել է տնօրենի քրոջը՝ Սուսաննա Ենգիբարյանին ու կնոջը՝ Մարետա Դոխոյանին, ովքեր եւս դասավանդել են դպրոցում, իսկ նրանք բարկացել ու սաստել են.« սուտ-սուտ բաներ մի հորինի»:

Մոտ 20 տարի անց, 2008թ. նոյեմբերին Հանրային հեռուստաընկերության «Հայլուր» ծրագրով` առաջին անգամ, հրապարակվեց փոքրիկ աղջիկների նկատմամբ Լեւոն Ավագյանի կատարած սեռական բռնությունների մասին պատմող տեսանյութը: Տեսանյութում դպրոցի արդեն շրջանավարտ Դիանա Ամիրխանյանը պատմում է, որ հայոց լեզվի ուսուցիչ Լեւոն Ավագյանը սեռական ոտնձգություններ է արել իր նկատմամբ: Տեսանյութը «Հայլուրի» արդեն նախկին լրագրող Սյուզան Սիմոնյանին տրամադրել էր բնապահպանական ակտիվիստ Մարիամ Սուխուդյանը:

Սակայն ոստիկանությունը` այս օգոստոսի 15-ին, գործ է հարուցել Մարիամ Սուխուդյանի դեմ, որ նա շահադիտական նպատակներով սուտ մատնություն է արել: Դիանան հրաժարվել է իր ցուցմունքներից եւ ոստիկանությունում ասել, թե Մարիամը համոզել է նման բան պատմել:
Իսկ անցյալ տարվա Դիանայի ռեպորտաժից մի քանի օր անց եթեր է հեռարձակվում երկրորդը, ուր դպրոցի արդեն շրջանավարտ Հասմիկը նույնպես պատմում է, թե ինչպես է Ավագյանը իր նկատմամբ սեռական բռնություններ կատարել: Աղջիկը, տեսնելով Դիանայի պատմածը, զանգել էր հեռուստատեսություն ու ասել, որ ինքն էլ կուզեր պատմել իր պատմությունը:

Ոստիկանությունը Հասմիկի պատմածը հիմք չի ընդունել եւ Ավագյանի դեմ գործ հարուցելու փոխարեն նրա` սեռական բռնությունները բացահայտողի, դեմ է գործ հարուցում: Մեղադրանքն ապացուցելու դեպքում՝ Մարիամ Սուխուդյանին սպառնում է մինչեւ 5 տարի ազատազրկում:

Իսկ առաջին ռեպորտաժի հիման վրա անցյալ տարի Էրեբունու քննչական բաժնում նյութեր են պատրաստվում, սակայն, ինչպես պարզվում է հետո՝ ուսուցիչ Ավագյանը դիմում է գրում, թե իրեն զրպարտել են: Փետրվարի 11-ին քրեական գործ է հարուցվում ոչ թե սեռական ոտնձգությունների մեղադրանքով, այլ աշակերտուհու դեմ՝ ուսուցչին զրպարտելու մեղադրանքով, իսկ այս գործն էլ շրջվում է, ի վերջո, Սուխուդյանի դեմ:
Սուխուդյանի գործընկեր Արման Ղարիբյանը պահել է Դիաննայի հետ հեռախոսային խոսակցության ձայնագրությունը, որում աղջիկը ասում է, թե հրաժարվելու է իր խոսքերից, քանի որ մայրը իրեն ծեծել է ու պահանջել հրաժարվել: Ղարիբյանը ձայնագրությունը հանձնել է քննչական մարմնին:
Դիաննան տեսախցիկի առաջ բռնությունների մասին պատմել է Մարիամի ընկերների եւ «Հետք» թերթի լրագրող Լենա Նազարյանի ներկայությամբ:
29-ամյա Մարիամ Սուխուդյանը ավարտել է Համալսարանի ռադիոֆիզիկայի ֆակուլտետը, «S.O.S.» Թեղուտ երիտասարդական հասարակական խմբի ակտիվիստ է, խումբը պայքարում է կառավարության ծրագրի դեմ, որով Թեղուտի անտառը ոչնչացվելու է հանքարդյունաբերության համար:
2008թ. մարտ-մայիս ամիսներին Սուխուդյանը իր 9 ընկերների հետ հատուկ դպրոցում իրականացրել է «Կրթական մուլտիմեդիոն նյութերի եւ աուդիոգրքերի պատրաստում» ծրագիրը, որի պատվիրատուն ու ֆինասավորողը ՄԱԿ-ի հայաստանյան գրասենյակն է:
Ծրագրի իրականացման ընթացքում դպրոցում բացվել է համակարգչային սենյակ, կազմակերպվել են խոհարարական, անգլերեն եւ ռուսերեն լեզուների ուսուցում, անցկացվել են էքսկուրսիաներ:

Սուխուդյանի մեղադրականում նշված է, որ նա շահադիտական նպատակներով է ձայնագրել տեսանյութն ու հասարակական հնչեղություն է հաղորդել դրան, որովհետեւ ծրագրի իրականացման համար ՄԱԿ-ի կողմից դպրոցին փոխանցված 1մլն դրամը տնօրենը հրաժարվել է վճարել Մարիամին ու վճարել է աստիճանաբար:
«Դա շատ անհեթեթ մեղադրանք է, - ասում է Արմանը, - որովհետեւ անհրաժեշտ գույքն ու այլ պահանջվող առարկաները մենք ձեռք ենք բերել մեր սեփական միջոցներով, հետո կտրոնների հիման վրա տնօրենը մեզ վճարել է: Դա մեր համար այնքան էլ հարմար չէր, բայց մենք տնօրենի հետ այդ հարցում ոչ մի խնդիր չենք ունեցել»:

Արման Ղարիբյանն ասում է, որ մեղադրականի ոչ կոռեկտ լինելը երեւում է նաեւ նրանից, որ այնտեղ «Հայլուրի» փոխարեն նշված է «Լրաբեր», Սյուզան Սիմոնյանը ներկայացված է Սուսաննա Սիմոնյան, իսկ իր անունը՝ Արմեն:
Երեխաների հետ շփվելիս Մարիամն ու նրա ընկերները պարզել են, որ դպրոցի հայոց լեզվի ուսուցիչ Լեւոն Ավագյանը սեռական ոտնձգությունների է ենթարկում աղջիկներին:

Արման Ղարիբյանն ասում է, որ անձամբ իրեն 11-12 տարեկան Մկրտչյան Դիանան ասել է.«Որ դասը չէի իմանում, ընկեր Ավագյանը ինձ ծեծում էր», իսկ Արմանի հարցին, թե մյուսներին չի՞ ծեծում, պատասխանել է.«չէ, որովհետեւ ես չեմ թողնում, որ իմ հետ փիս-փիս բաներ անի»: Մանրամասնելով «փիս-փիս բաները», Դիանան ասել է, որ Ավագյանը բազմիցս կանչել է իր սենյակ, դուռը կողպել, պահանջել, որ իջեցնի շալվարն ու շոշափել է նրա մարմինը: «Իսկ հետո ի՞նչ է արել», - հարցրել է Արմանը: «Դե, ամեն ինչ էլի, ես մեղավոր չեմ», - արտասվելով պատասխանել է Դիանան, այդպես էլ չասելով, թե ինչ է նշանակում ամեն ինչ:

Արմանն ասում է, որ Դիանան արբունքի տարիքի սիրունատես աղջիկ է՝ ակնհայտ մտավոր խնդիրներով, որի ասածներին ոչ ոք չի հավատա: Նույն բանը աղջիկը պատմել է իրենց մյուս ընկերներին:

Արմանը պատմում է, որ երբ մի անգամ Ավագյանը նրան ուղարկել է շալվարի փոխարեն յուբկա հագնել ու գալ իր սենյակ, նրան հանդիպել է դպրոցի հանդերձապահ Լուսինեն ու իմանալով, թե ինչի համար է Դիանան եկել, ասել է, որ նա էլ չգնա Ավագյանի սենյակ: Դրանից հետո Դիանան խուսափել է Ավագյանի սենյակ գնալուց:

«Էդ դպրոցում, Աշոտ անունով մի դաստիարակ կար, որն առանձնակի դաժանությամբ երեխաներին ծեծում էր, -ասում է Արմանը, - ու բոլոր էրեխենքն էլ ասում էին, որ նրան ատում են, սակայն սեռական բռնությունների մասով միայն Ավագյանի անունն են տվել»:

Արմանն ասում է, որ դպրոցի տնօրեն Մերուժան Ենգիբարյանին դուր չի եկել, որ իրենք դպրոց էին հաճախում անկանոն գրաֆիկով: «Նա մեզնից պահանջում էր, որ մենք գրաֆիկ սահմանեինք, թե որ օրը՝ ով պիտի գնար, - ասում է նա, - բայց մեզ նախ այդպես հարմար չէր. մեզնից շատերը ուսանողներ են, համ էլ այդ դեպքում մեզ կարգելեին գրաֆիկից դուրս այցելել դպրոց: Իսկ երեխաները մեզ հետ շատ էին կապվել: Նրանք մարդկային վերաբերմունքի կարոտ էին. մեզ տեսնելուց գրկում էին, իսկ գնալուց՝ խնդրում, որ մի քիչ էլ մնանք»:
Արմանն ասում է, որ իրենք ավելի շատ ուշադրություն էին դարձրել այն հանգամանքի վրա, որ դպրոցում տիրում էր ահավոր փնթիություն, իսկ ուտելիքը բանի նման չէր.«շան լափ». ինչպես որակել էին դպրոցի սաները:

Նախկին աշակերտուհի Գայանեն հիշում է, որ մի անգամ, երբ հրաժարվել է որդոտ ճաշն ուտել, տաք ճաշով լի կաթսան լցրել են վրան ու ձմռան կեսին ոտաբոբիկ դուրս հանել: «Ու ինձ իրեք օր հաց չտվին, - ասում է նա, -հետո պովորներից մեկի մեղքն էկա ու հին պերաշկի տվեց: Ուտելուց զգացի, որ կարտոլը լպրծուն ա, բայց կերա, կես ժամից ջանս ուռեց ու էրկու ամիս հիվանդանոց պառկեցի»:
Երիտասարդների ուշադրությունը գրավել էր, որ դպրոցում ակնհայտ մտավոր խնդիրներ ունեցող երեխաների հետ սովորում են միանգամայն առողջ երեխաներ: «Դիանա Ամիրխանյանը, որոնք 5 քույրով այս դպրոցն են ավարտել, ու շատ- շատերը ոչ մի մտավոր խնդիրներ էլ չունեն», - ասում է Արմանը:
Դպրոցի շրջանավարտ Թամարն ասում է, որ իրենց ժամանակ դպրոցում մտավոր խնդիրներ ունեցող երեխաները քիչ էին, սակայն երբ նախարարությունից գալիս էին ստուգելու, բոլորին պատվիրում էին ձեւացնել, թե իբր մտավոր արատներ ունեն: «Մեզ ասում էին ձեւ տվեք յանի կանաչը կապուտից չեք տարբերում կամ ուղիղ գիծ քաշել չգիտեք, թե չէ կտանենք գժանոց, - ասում է նա, - ո՞վ ռիսկ ուներ իրանց ասածը չաներ: Ու սաղս էլ գիտեինք. էդ անում են, որ դպրոցը հանկարծ չփակեն»:

Դպրոցի տնօրեն Մերուժան Ենգիբարյանը հրաժարվեց «Անկախին» մեկնաբանություններ տալուց, միայն մեղադրեց երիտասարդներին, թե նրանք ուր հայտնվում են մի «կլյաուզնիկություն դուրս ա գալիս»: Տնօրենը, հավանաբար, նկատի ունի Սուխուդյանի ու նրա ընկերների ակտիվությունը Թեղուտի հարցում, Գառնու քարերի սիմֆոնիայի թալանի ժամանակ բարձրացրած նրանց աղմուկը, Սուխուդյանի նկարահանած տեսանյութը, թե ինչպես է Խոսրովի անտառում անտառապահը վարազ խփում, որը նույնպես ցուցադրվել է «Հայլուրով»:

Սուխուդյանի դեմ որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրությամբ քաղաքից չբացակայելու խոստումը:

To: Mr. Hovik Abrahamyan, Chairman of National Assembly of the Republic of Armenia; Mr. Tigran Sargsyan, Prime Minister of Armenia; Mr. Spartak Seyranyan, Minister of Education of the Republic of Armenia; Mr. Gevorg Danielyan, Minister of Justice of the Republic of Armenia; Mr. Alik Sargsyan, Head of the Police of the Republic of Armenia; Mr. Armen Harutyunyan, The Human Rights Defender of the Republic of Armenia; Mr. Vazgen Manukyan, Chairman of the Public Council of Republic of Armenia; Ms. Benita Ferrero-Waldner, European Union Commissioner for External Relations and European Neighbourhood Policy; Ms. Consuelo Vidal, United Nations Resident Coordinator for the Republic of Armenia; Human Rights Watch 

Dear Sir/Madam, 

We are writing to you to express our concern that the Erebouni Criminal Investigation Department has charged Ms Mariam Sukhudyan, an environmental and civic activist, with false denunciation (article 333, paragraph 2 of the Criminal Code of Armenia), and request that the charges against her are dropped. 
а 
The charges were made after a group of young volunteers, including Ms Sukhudyan, publicly highlighted the problems at the Noubarashen boarding school N11 for children with special needs in Yerevan, including the poor level of education, poor food, the use of physical punishment, and sexual assault of female pupils. 
а 
It is unacceptable that those who sought to highlight these problems have been punished, instead of a thorough and impartial investigation of the issues being carried out. 
а 
Some of us have had a chance to meet Ms Sukhudyan in person and to learn about her activities, and we believe that active participation in improving social and environmental problems is something that should be encouraged, not punished. 
а 
We request from Armenian state institutions to conduct a full and fair investigation, aimed at addressing the problems in Noubarashen boarding school N11, not at calling into question the motivations of those who raised the issues. We further call on you to ensure that the school in question, as well as other schools, are regularly monitored to ensure an adequate level of education, food, sanitary conditions and the full protection of pupilsТ personal safety and rights. 
а 
We appeal to international organizations located inside our country as well as abroad to use their mandate and leverage to ensure protection of human rights and access to justice in Armenia. 

Sincerely, 

The Undersigned 


 

CLICK HERE TO SIGN THE PETITION
 
http://www.petitiononline.com/mod_perl/signed.cgi?4mariam&1

Watch was created by participants of Ecotopia Biketour and the Mnogo u Malom Multicultural Festival, Croatia and written by Sven Jaros (sven.jaros@gmx.net). 

Arminfo...

2009-09-07 14:50:00 Минобразования и науки РА объявляет о начале приема заявок для участия в процессе ужесточения контроля над сферой спецобразования
АрмИнфо. Минобразования и науки РА объявляет о начале приема заявок для участия в процессе ужесточения контроля над сферой спецобразования.

Как сообщили АрмИнфо в пресс-службе министерства, к участию в процессе приглашаются как местные, так и международные организации. Необходимо предъявить заявку на имя министра образования и науки РА Армена Ашотяна; свидетельство о регистрации в Госрегистре; устав общественной организации, а также подробную информацию о ее деятельности. Все желающие могут до 17 сентября включительно подать заявку в Минобразования (комната 617).

Напомним, что решение о создании органа, который будет осуществлять общественный контроль и мониторинг в сфере спецобразование, было принято А.Ашотяном 4 сентября в ходе встречи с рядом общественных активистов. Поводом для данного решения стали итоги исследования, которые вызвали большой общественный резонанс в связи с выявленными нарушениями. В их числе - обучение в Нубарашенской школе-интернате детей с нормальным умственным развитием, некачественное питание, плохие санитарные условия, а также грубое обращение с детьми. Кроме того, некоторые учащиеся принуждались выполнять тяжелую работу на земельных участках или в домах, принадлежащих руководству школы. Наиболее широкую общественную огласку получила информация о случаях сексуальных домогательств со стороны учителя армянского языка и литературы Левона Авакяна в отношении своих учениц. Данная информация легла в основу репортажа, показанного 13 ноября 2008 года в программе <Айлур> Общественного телевидения. В итоге <под прицел> следственного отдела Эребуни управления по уголовным делам Полиции РА попали не истинные виновники произошедшего, а принимавшая участие в мониторинге школы Мариам Сухудян, которая также является активистом молодежного зеленого движения. 1 сентября участники мониторинга провели акцию протеста перед Правительственным зданием №3, а так же направили открытое письмо президенту РА Сержу Саргсяну, премьер-министру РА Тиграну Саркисяну, спикеру НС РА Овику Абрамяну, генпрокурору РА Агвану Овсепяну и омбудсмену Армену Арутюняну.

«ԲՌՆԱԲԱՐԵԼԸ » ՀԻՄԻ ԴԵ ՏԵՍ

«Ոստիկանապետը Մարիամ Սուխուդյանի պաշտպանությանն ուղղված բողոքի ակցիաներն համարում է անիմաստ»- խորագրի տակ լրատվական միոցներն լուսաբանել էին Ալիկ Սարգսյանի ` լրագրողների հետ օգոստոսի 21-ի հանդիպման ժամանակ Մարիամ Սուխուդյանի հայտնի գործին կատարված անդրադարձը:
Այս հրապարակումները կրկին գրգռեցին հասարակության հետաքրքրությունը Հանրային հեռուստատեսության «Հայլուրի» 2008 2 նոյեմբեր 13-ի թողարկմամբ, որի` մի քանի րոպե տևողությամբ հատվածում Նուբարաշենի 11 հատուկ կրթահամալիրի սան Դ.Ամիրխանյանը պատմում էր այդ կրթահամալիրում ձևավորված «բարքերի» մասին: Մասնավորապես ` ուսուցիչ Ավագյանի կողմից Դ.Ամիրխանյանի և այլոց նկատմամբ անառակաբարո գործողություններ կատարելու վերաբերյալ:

Այն հանգամանքը, որ ոստիկանապետը ստիպված է եղել անդրադառնալ հայտնի դարձած այդ գործին` արդեն իսկ վկայում է, որ բողոքի ակցիաներն իմաստավորված էին:Այսպես, ոստիկանությունը ժամանակավրեպ չհամարեց անգամ հրամցնել հանրությանը /սեփական և զանգվածային այլ միջոցներով/ ընթացող նախաքննության վերաբերյալ որոշ տեղեկություններ: Ինտերնետային կայքերում և թերթի էջերում հասարակության հետաքրքրասեր զանգվածը տեղեկացավ, որ 
«Հայլուրի» տեղեկատվության կապակցությամբ ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժնում նախապատրաստվել են նյութեր, որոնց հիման վրա ուղիղ երեք ամիս անց հարուցվել էր քրեական գործ:
Ոստիկանները շռայլորեն կիսվել են ազգաբնակչության հետ քրեական գործ հարուցելու մասին որոշման նկարագրական մասով, ըստ որի` երիտասարդների կամավորական մի խումբ մշակել է բարեգործական մի ծրագիր , որը հավանություն էր ստացել ՄԱԿ-ի հայաստանյան գրասենյակի կողմից:Արդյուքնում, Նուբարաշենի 11 հատուկ կրթահամալիրին շնորհվել է մեկ միլիոն ՀՀ դրամ:
2008 թ. Մարտ-մայիս ամիսների ընթացքում կրթահամալիրում բացվել էր համակարգչային սենյակ , կազմակերպվել էին խոհարարական դասընթացներ, էքսկուրսիաներ, անգլերե և ռուսերեն լեզվի ուսուցում և այլն:
Նախաքննության նյութերի շարադրումը ընդմիջելով` ուշադրության արժանացնենք այն հանգամանքը, որ քրեական վարույթը իրականացնող մարմինները ամիսներ շարունակ թաքցնում էին գործով վկաներից և արդեն այն ժամանակ մեղադրյալ «նշանակված» Մարիամ Սուխուդյանից քրեական գործ հարուցելու մասին որոշումը:
Թաքցնում էին ամենաարդյունավեր միջոցով . «տեղեկացնելով »` իբր գործը հարուցված է բացառապես զրպարտության առիթով, որ զրպարտողը Դ.Ամիրխանյանն է , և որ այլ անձինք և հատկապես Մարիամ Սուխուդյանը առանց որևէ մտավախության կարող են և պարտավոր են ցուցմունքներ տալ որպես վկա:

Այսօր Մարիամ Սուխուդյանը «լիիրավ» մեղադրյալ է և այժմ մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333 հովածի 2-րդ մասի 3րդ կետով` սուտ մատնություն շահադիտական դրդումներով:

Շարունակենք նախաքննության «գաղտնիքների» շարադրումը, որից և պարզ կդառնա , թե ինչպես բարեգործական ծրագրի ղեկավարը «դարձավ » հանցագործ:

«Ծրագրի իրականացման սկզբնական փուլում ` դեռևս 2008թ ապրիլին Մ.Սուխուդյանը կրթահամալիրի տնօրեն Մ.Եգիբարյանից պահանջել է ծրագրի իրականացման համար նախատեսված և դպրոցի հաշվեհամարին փոխանցված մեկ միլիոն դրամը կանխիկացնել և տրամադրել իրեն` ծրագրով նախատեսված միջոցառումների ծախսերն անձամբ կատարելու համար: Տնօրենը մերժել է նրա պահանջը: Այդ պատճառով Մարիամ Սուխուդյանը սկսել է դպրոցի վերաբերյալ տարածել կեղծ տեղեկություննր ` իբր հայոց լեզվի ուսուցիչ Լ.Ավագյանը կրթահամալիրի սան Դ.Ամիրխանյանի և այլոց նկատմամբ սեռական ոտնձգություններ է կատարել.. » 
Դժվար է /չենք փորձի/ տրամաբանության որևէ նշույլ փնտրել քննիչի այն եզրակացության մեջ, որ ծրագրային մեկ միլիոն դրամը նպատակային իրացնելուց հետո Մարիամ Սուխուդյանը «շահադիտական» դրդումով տեղեկատվություն է տարածել դպրոցի կամ ուսուցչի վերաբերյալ»
Խելքին, մոտ կլիներ, օրինակ վրեժ լուծելու վարկածը, եթե իհարկե, առկա է սուտ մատնությունը...

Իրադարձությունները սթափ գնահատող յուրաքանչյուր մարդու համար պարզից պարզ է, որ քննիչը դիմում է ապօրինի միջոցների` այն դեպքում , երբ գործը «շինում է»

«Շինվածք 1»

2009 թ օգոստոսի 11-ին Մարիամ Սուխուդյանը ծանուցվում է , որ «ՀՀ քր.օր.-ի 135 հոդվածի 1ի մասով հարուցված քրեական գործով որպես մեղադրյալ ս.թ.օգոստոսի 15-ին հրավիրվում է հարցաքննության:
Սա պետք է նշանակեր, որ առնվազն օգոստոսի 11-ին քննիչը պետք կայացրած լիներ որոշում Մ.Սուխուդյանին , որպես մեղադրյալ ներգավելու մասին:

Ավելին, օրենքը միանշանակ պահանջում է որպեսի անձը այդ որոշմանը ծանոթանա այն կայացնելու պահից ոչ ուշ , քան 48 ժամվա ընթացքում: Պետք է , արդյոք, ենթադրել , որ քննիչը մտադրված էր խախտել օրենքը և իր որոշման հետ մեղադրյալին ծանոթացրել ոչ թե 48 , այլ 96 ժամ հետո:

Մենք մտադրված չենք մեղադրել քննիչին քրեադատավարական այդ նորմը խախտելու մեջ, քանի որ նա` քննիչը, պարզապես խաբել էր Մ.Սուխուդյանին”

Շինվածք 2
Ոչ օգոստոսի 11-ին , ոչ էլ դրանից առաջ անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշում կայացած չի եղել: Օգոստոսի 15-ին հարցաքննութան գնացած Մ.Սուխուդյանը և նրա փաստաբան ըտեղեկացել են , որ որպես մեդադրյալ ներգրավելու մաիսն որոշումը քննիչը կայացրել է ….
Նույն այդ օրը`օգոստոսի 15-ին, իսկ մեղադրանքը առաջադրվել է ոչ թե 135 –րդ , այլ վերը նշված 333-րդ հոդվածով:
Եվ այդ քննիչի կողմից իրականացված այդպիսի վարույթը ոստիկանապետը համարել է օրինական և արժանահավատ:
Ավելին, այդ քննիչին է, բարձրացված աղմուկից հետո, համայնքի դատախազը հանձնարարել «Մ.Սուխուդյանի նկատմամբ քրեական գործի քննության օբյեկտիվությունը , բաղմակողմանիությունը, լրիվությունն ապահովելու նկատառումներից ելնելով քննության առարկա դարձնել դիտարկվող քրեական գործին վերաբերվող մամուլի հրապարակումները»
Ասել, թե հետաքրքիր կլիներ լսել քննիչի կարծիքը սույն հրապարակման մասին` կնշանակեր խորամանկել. Այն կարծիքը`ավելի քան կանխագուշակելի է:


Մամուլը պնդել է և շարունակում է պնդել , թե Մ. Սուխուդյանը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց: Հերթական այդ սուտը, անկասկած նույնպես ծնվել է քրեական վարույթն իրականացնող մարմիններից: Մ.Սուխուդյանը չի հրաժարվել ցուցմունք տալուց , Մ.Սուխուդյանը պնդել է և պնդում է , որ պատրաստ է և ցանկանում է համագործակցել իրավապահների հետ այն պահից, երբ վարույթը կվերադարձվի իրավական դաշտ:

Կարծում ենք` իսկը պահն է անդրադառնալու ոստիկանապետի հայտարարության մեխը հանդիսացած մտքին, որ «Մ.Սուխուդյանի պաշտպանությանն ուղղված բողոքի ակցիաներն անիմաստ են »: Նշանակում է,արդյոք, որ ՀՀ ոստիկանապետը, հանդիսանալով ուժային կառույցի ղեկավար , բացեիբաց հայտարարեց, որ հայ հասարակության ձայնը իմաստազրկված է իր համար: Անշուշտ, մեկ երկու տասնյակ բողոքավորները հասարակություն չեն , սակայն նրանք այն անձիք են, որոնք անմիջականորեն առնընչվել են քրեական վարույթի հետ և լավատեղյակ են դրա ապօրինություններին: Հետևաբար, նրանք հասարակության հենց այն մասնիկն են, որոնք ձևավորում են հասարակական կարծիքը:

Իսկ ինչպես պետք է գնահատել այն փաստը, որ լիարժեք քրեական վարույթ իրականացնող մարմնի ղեկավարի կարգավիճակում ոստիկանապետը ուղղակիորեն ուղղորդել է գործի հետագա ընթացքը: Ինքնուրույն դատողություններ անելու համար մեղջբերվում է Ալիկ Սարգսյանի խոսքը. 
 «Նա անհիմն մեղադրանքով է հանդես եկել , զրպարտել անմեղ մարդկանց և անչափահասին դրդել պատժելի արարքների»: Այս բառերով ոստիկանապետը , բացահայտելով, որ ինքը լրիվ անտեղյակ է գործից /հիշեցնում ենք, որ Մ.Սուխուդյանը մեղադրվում է ոչ թե զրպարտության այլ սուտ մատնություն համար / միարժամանակ վերարտադրում է մեկ այլ հանցագործության դիսպոզիցիան /հանցավոր արարքի նկարագրությունը/ որի կատարման մեջ /դեռ?/ չի մեղադրվում անձը:
Մ.Սուխուդյանը անթաքույց խուսափում է լրագրողների հետ շփվելուց:Ոչ այն պատճառով, որ ասելու բան չունի:Ավելի շուտ հենց այն պատճառով, որ ասելու շատ բան կա: Սակայն մտավախություն ունի, որ նման «տեմպերով» զարգացող քրեական վարույթի պայմաններում դյուրին է «արժանանալ» մեկ այլ մեղադրանքի:
Օրինակ նախաքննության «գաղտնիքները» հրապարակելու համար:
Այս նյութի հեղինակը կիսում է այդ մտավախությունը և այդ պատճառով դիմեց Մարիամին «չեզոք» մեկ հարցով
«Ինչպես ստացվեց, որ ձեր խումբը «գրանտավորեց» Նուբարաշենի կրթահամալիրը»  
Մ.Ս.- Մեր կամավորական խմբի գործունեությունը ունի տարիների պատմություն Փնտրում էին առանձնապես կարիքավորներին և նրանց օգնել ցանկանողներին: Ինքներս տարբեր և տարբեր միջոցներով, ` այդ թվում նաև անձնական, հայթայթում էին հագուստ , կոշիկ, խաղալիք, քաղցրավենիք, գրենական պիտույքներ..Խարբերդի մանկատունն առաջին հաստատությունն էր, որին հանձնեցինք հավաքածը:
Հաջորդը Նուբարաշենի գիշերօթիկ դպրոցն էր , ու 2005 –ի վերջերին կամ 2006 սկզբներին առաջին անգամ հանձնեցինք մեր ունեցածը: Հետո փորձեցինք կազմակերպել էքսկուրսիաներ` բուսաբանական այգի, թատրոն, ...ՄԱԿ-ի ծրագիրը մեզ թվաց առավել համապատասխանող այդ կրթօջախի համար:Չսխալվեցինք:

Մեր գործունեություն ը իրականացնում էին առանց գովազդային աղմուկների, և հիմնականում մեզ հետ համագործակցում էին անձինք, որոնք չէին ցանկանում գովազդվել, քանի որ համարում էին , որ մարդու պարտականությունն է օգնել կարիքավորներին, կիսվել ունեցածով...
Այցելել ենք Նորքի գիշերօթիկ դպրոց, N5 գիշերօթիկ դպրոց, դժվար դաստիարակվող տղաների դպրոց, Նուբարաշենի մանկատունն ավարտած երեխաների հանրակացարան և այլն...
Հաճախում էինք անապահով ընտանիքներ, որոնց մասին տեղեկանում էինք մամուլից, մեզ էին դիմում: Ինտերնետում ունենք կայք էջ www.bigfamily.am

Կարծում եմ կարիք չկա շարունակել նշված հարցի շուրջ մեկ ժամ տևողությամբ պատասխանի շարադրումը , բառերով թախիծը չես փոխանցի:

Ժամանակն է նաև ավարտել նյութը, համոզված մնալով, որ ինչ-որ չափով հաջողվեց արտահայտել այն իրողությունը, որ այսօր պաշտպանության կարիք ունեն ոչ այնքան մարիամները , որքան բարոյականությունն ու արդարությունը: Այլապես բռնաբարված կմնա ԱԶԳԸ...

Ա.Աբգարյան
Հետաքննություն Թերթ

Էլի մեկ զոհ

Շուտով իրավապահները ստիպված են լինելու վերանայել երիտասարդ ակտիվիստ Մարիամ Սուխուդյանին առաջադրված մեղադրանքը: Իհարկե, եթե նրանք չխախտեն գլխավոր դատախազության խոստումը եւ հետեւեն մամուլի հրապարակումներին: Օգոստոսի 28-ին §Հրապարակին¦ հաջողվեց հարցազրույց վերցնել թիվ 11 հատուկ դպրոցի երկու նախկին սաներից, որոնք հաստատեցին հայոց լեզվի ուսուցչի անառակաբարո հակումների վերաբերյալ Մարիամ Սուխուդյանի տարածած տեղեկությունները, եւ որոնց անուններն առայժմ գաղտնի ենք պահումª ելնելով նրանց շահերից:

- Անձամբ ինձ, իմ հետ նման դեպք պատահել է: Նստած էինք, հայոց լեզվի դասատուն եկավ, ասեց. §Ժ.-ն թող գաª սեղանիս փոշին հավաքի: Գնացի, ձեռիցս բռնեց, տարավ: Մի հատ առանձին, պուճուր սենյակ էր, խփեց պատին ու սկսեց շրթունքներս համբուրել: Ես էլ ասեցիª կարոտե±լ է ինձ, ինչ է: Ինչ հասկանայի, թե ինչ է անում: 

- Դու քանի± տարեկան էիր:

- Կլնեինք 12-13 տարեկան: Հենց Ա. Լ.-ն էր: Հարյուր տարեկան էլ դառնամ, իրա դեմքը լավ կհիշեմ: Ես մտածում էիª կարոտել է, ինչ է:

- Քանի± անգամ է դա քեզ հետ կատարվել:

- Երեք-չորս անգամ: Հետո ես զգացի, որ սա լրիվ ուրիշ բան ա, գնացի դիրեկտորի քրոջըª տիկին Ենգիբարյան Սուսաննային ասեցի, եթե Ա. Լ.-ն ինձ կանչի, մի թողեք, էլի, խնդրում եմ: Ասեցª ի±նչ է պատահել: Ասեցի, որ սենց բան: Ասեցª խելքդ գլուխդ հավաքի, չի կարող պատահի: Ես իրա դեմը ասող եմ, ես նաղդ ասող եմ: Եթե պետք է, դատարան կգնամ: 

Ժ.-ն երբեք չի մոռանա ցածրահասակ այդ տղամարդու դեմքը իր առաջª խոշոր պլանով, եւ որ դրանից հետո իր դեմքի վրա ցան էր հայտնվում: §Էդ թրաշով երեսը որ կպնում էր երեսիս, սաղ դուրս էր տալիս: Էն ժամանակ պուճուր էի, ավելի նրբոտ էի¦:

Պատմողը սիրունատես է, ինչպես եւ մյուս 2 աղջիկները, որոնց հետ զրուցել էի անցյալ տարի: Միայն ավելի բարձր հասակ, սլավոնական կազմվածք ունի: Պարզում եմ, որ ազգությամբ ուկրաինուհի է: Փաստորեն, ազգային փոքրամասնություններին էլ են հասել վավաշոտ թաթերն ու շրթունքները: Այս պատմությունը հաստատում է նաեւ Ժ.-ի համադասարանցինª Ա.-ն, որն այժմ հանրակացարանի նրա հարեւանուհին է: Նրա կյանքում էլ է 11-րդ հատուկ դպրոցը խորը հետք թողելª դաստիարակները, ուսուցիչներն ու դայակները նրան այնքան են ծեծել, որ ավարտելուց հետո ինքը ստիպված է եղել բուժվել գլխի ծանր հիվանդությունից: Բուժվել է, բայց չի ապաքինվել եւ հաճախ ուշաթափություններ եւ սարսափելի գլխացավեր է ունենում: Նրան չէի զգուշացրել, որ գալու եմ: Բայց աղջկական տեսքով 34-35 տարեկան այս կինը չզարմացավ, երբ եկա: Կարծես վաղուց սպասում էր. §Որ հեռուստացույցով ցույց էիք տալիս մեր դպրոցի, էդ գժանոցի մասին, ասեցի. §Վայ, երանի գան իրանք, երանի մեզ էլ լսեն: Մեկ էլ եկաք¦: 34-35 տարեկան կանայք առաջ ու հետ ընկնելովª պատմում են այն, ինչը տարիներ շարունակ նրանց խանգարել է ապրել, եւ ինչը միանգամից ընկալելու համար պետք է այլասերված երեւակայություն ունենաս:

Հում ալյուր

§Ես ավարտել եմ 1990 թվին, էն ժամանակ էլ էին ծեծում: Ենգիբարյանն ինձ դաժանաբար ծեծում էր,- պատմում է գլխացավեր ունեցող կինը:- Սուտ են ասում, որ երեխեքը չար են: Երեխեքը իրենց օգնությունն էին ուզում, էն ժամանակ դպրոցը բարեգործներից, արտասահմանից օգնություններ էր ստանում յաշիկներով: Մեկն ասում էրª ես իմ յաշիկն եմ ուզում, մյուսը, թեª հետաքրքիր ա, ես ինչ եմ ստանում: Ենգիբարյանն էլ ասեց. §Դե, որ քո յաշիկն ես ուզում, 20 րոպեում քո յաշիկը դատարկես իմ աչքի առաջ¦: Ով չէր կարում դատարկել, ծեծում էր¦:

Միանգամից չեմ հասկանում, թե ինչ է նշանակում §դատարկել¦: Պարզվում է, երեխաներից պահանջվել է կուլ տալ բարեգործական արկղերի պարունակությունը, որից ամենալավը հիշվել է հում ալյուրը: Ժ.-ն փորձել է մի կերպ կուլ տալ այն: Դրանով իսկ նա ընդամենը մի քանի ժամով հետաձգել է իր պատիժը: Ասում է, որ Ենգիբարյանը նրան §սուտ մեղադրանք¦ է առաջադրել երեխաներին ոտքերից օդում կախելու համար եւ, միեւնույն է, ծեծել է: 

Տնօրեն Ենգիբարյանը ծեծի իր ձեռագիրն ուներ 

Կանայք պատմում են, որ երեխա ծեծելը տնօրեն Ենգիբարյանի հիվանդագին սովորությունն էր. եթե մի օր երեխա չէր ծեծում, անհանգիստ էր: §Սենց կանգնում էր, չէ±,- Ժ.-ն վեր է կենում աթոռից,- ասում էրª Ժ., խոսա, ի±նչ ես ասում, ու նենց էր բոքսով խփում փորիս, որ ընկնում էի պոլին: Հետո ասում էրª հելի-իջի, հելի-իջի: Մի օր ինձ նենց խփեց, մի շաբաթ չէի կարողանում քնել, նստած էի գիշերում, այ սենց¦,- վառում է սիգարետն ու լռումª հերթ տալով ընկերուհուն: §Եթե դասատուները մուտիտներ էին անում (այսինքն, երեխաներից դժգոհում էինª Ս. Ս.), Ենգիբարյանը գալիս էր եւ, օրինակ, ինձ հետ խոսում էր, բոքսում էր Ժ.-ին, Ժ.-ի հետ խոսում էր, ինձ էր բոքսում: Ես դա կարող եմ իրա երեսին ասեմ, վերեւն Աստված կա, վախենալու ոչինչ չունեմ¦:

Ծեծի տեսարանները նկարագրելիս Ա.-ն ամաչում էր: Երեւի մտածում էր, թե պետք է վրան ծիծաղեմ եւ որպեսզի չծիծաղեմ, ինքն առաջինն էր ժպտումª պատմելով, թե ոնց էին Ենգիբարյանն ու Ավագյան Լյովան քացիներով տշում իրեն, ու էլի կրկնում էր. §Թող իրանց բերեն իմ դեմը, ես կասեմ¦: 

§Վեդրոներով տալիս էին գլխիս, արյուն էր, որ չռռում էր, մահից եմ պրծել: Ձեռներից, ոտերից բռնում էին, խփում էին պառավոներին: Գլուխս ճղել էին, խորը բացել էին, տարել էին գցել էին մաշկավեներական, սիֆիլիստների տեղն էին տարել: Բժիշկները վախեցել էին: Ասում էինª էս ո±վ ա արել: Պատասխանում էինք, որ ընկել ենք: Մեզ էլ զգուշացրել էին. §Եթե ասել եք, տեսեք, թե ձեզ հետ ինչ կկատարվի¦: Վախից ձեն չէինք հանում¦: 

§Չիշիկ անելու¦ պատիժը եւ այլ զվարճանքներ
Ստացվում է, որ 11-րդ հատուկ դպրոցի մանկավարժական անձնակազմը տարիներ շարունակ մասնագիտանում էր երեխա ծեծելու §մարտարվեստում¦: §Ոչ բոլորը¦,- ասում են նախկին աշակերտուհիները եւ մի քանի անուն թվարկում. տնօրենի քրոջª Ենգիբարյան Սուսաննային, ոմն Անժելային, որի ազգանունը մոռացել են, ռուսերենի ուսուցչուհուն, էլի մի երկու հոգու: Տպավորությունն այնպիսին է, թե ուսուցիչների միակ զբաղմունքը ծեծն է եղել եւ տարբեր սադիստական պատիժները: §Բայց այդպես չի լինում, չէ±: Ի±նչ էիք անում, օրինակ, առավոտյան արթնանալուց հետո¦,- պարզ այս հարցը մի ամբողջ ցավոտ շերտ է վերհանում կանանց հուշերումª գիշերամիզությամբ տառապող երեխաների պատիժները:  
§Ասենք, առավոտը զարթնում էին: Ով չիշիկել էր տակը, վերցնում էին, գցում էին գետնին: Առավոտը չբացված, դայակը, կնանիքª մեզնից ուժեղ, մենք էլ փոքր¦: Այլ զվարճանքներ էլ են ընդունված եղել 11-րդ հատուկ դպրոցում, օրինակ, աղջիկներին չափից դուրս կարճ շորեր հագցնել, այնքան կարճ, որ նրանք ստիպված էին անընդհատ փեշերը ներքեւ քաշել, կամ իրար հետ կռվացնել նրանց: §Պոնտի ձեւ էր. մենք իրար ծեծում էինք գրատախտակի մոտ, Լեւոն Ավագյանն էլ նստում էր եւ լուցկիներով ռոբոտ էր սարքում: Մանիակ էր, էլի¦: Ա.-ն ասում է, որ §ռազմատենչ¦ ուսուցիչների ձեռքը չընկնելու համար հաճախ պահարաններում էր թաքնվում: Իսկ դպրոցն ավարտելուց հետո 3-4 ամիս §Հանրապետական¦ հիվանդանոցում բուժումներ է անցել: Մինչ օրս էլ շաբաթը 2 անգամ գլուխը բռնում ընկնում է:
Աշակերտները չէին բողոքում, վախենում էին: §Ում բողոքեինք, 14-15 տարեկան աղջիկներ էինք: Նենց էին պարսպապատել դպրոցը, որ չէինք կարա փախնեինք¦:

ՀԳ - Կարելի է այս ամենը համարել հիվանդ երեխաների բորբոքված երեւակայության ծնունդ կամ ասելª անցած-գնացած բաներ են, եւ պատկերացնել, որ պարիսպները քանդել ենք, §փակ¦ հաստատությունները եւ երկաթյա վարագույրը վերացրել եւ առաջ ենք շարժվում: Բայց գնացեք Սովետաշեն ու կտեսնեք, որ պարիսպներ են այնտեղ, Ենգիբարյանն էլ, մյուս հատուկ դպրոցների պարիսպներն էլ անսասան կանգնած են, համակարգն էլª ոստիկանով եւ նախարարով, պարսպից էլ ամուր տնօրենի կողքին կանգնած:

Սյուզան ՍԻՄՈՆՅԱՆ

hraparak.am

PETITION

To the foreign embassies and international organizations in Armenia,

international human rights organizations

 

Yerevan, Armenia

September 4,  2009 

 

We, the undersigned civil society organizations would like to draw your attention to recent human rights abuses in Armenia in respect with violation of children’s rights, suppression of freedom of expression and failure to ensure fair trial.

 

During April-June 2008 a group of young people worked as volunteers in Nubarashen Special School N11. The school  was the beneficiary of the UN’s Ten Best Schools project. Young volunteers were engaged in renovating the computer room, teaching schoolchildren various subjects and skills, recording audio-books, etc. During their work and interaction with children the young people observed and heard about multiple problems and abuses, including the following:

 

• The mentioned school is an establishment intended exclusively for children with special needs. In fact, it enrolled a number of healthy children, who at times of medical checks were instructed to pretend as ones with certain disabilities;
• Children complained about the quality of food and were constantly underfed often preferring a piece of bread over the proposed meals. Leftovers were used for feeding the school principal’s pigs, turkeys and dogs being kept on the territory of the school;
• Sanitary situation in the school was unsatisfactory. Children were taking bath once in 1 or even in 2 weeks;
• School principal and other personnel used child labor in their housework;
• Children were often treated brutally, sometimes being subject to physical punishments by school personnel;
• There were several cases of sexual harassment by one of the school’s teachers.  
  
  

Young volunteers working at school made the above-mentioned information public. In November 2008, there were a number of video materials broadcasted by the Public Television H1 about problems revealed in the school. As a result some of the raised issues were addressed – children started taking bath more frequently and the quality of meals was improved. The teacher blamed for sexual abuse chose to leave the school to engage in creative work - writing. Nevertheless, the issue of harassment of children was not addressed.

 

In November 2008, the group of volunteers held a meeting with Bagrat Yesayan, then Deputy Minister of Education and Science of the Republic of Armenia and Stepan Aslanyan, a member of the National Assembly of Republic of Armenia, both representing different parties of the ruling coalition. Subsequently, there was no adequate reaction by the National Assembly and the government. Meanwhile, by the end of 2008, the contract with journalist – the author of developed video materials - was discontinued and her programs were closed on H1 referring to the economic crisis.

 

Three months after the broadcast of video materials the police opened a criminal case. Pre-investigation of it was accompanied with violation of procedural requirements. Police broke the required timelines for opening the case and included unjustified extensions. It concentrated on the testimony of only one witness, who under pressure from her teachers and parents was forced to withdraw her depositions, while completely disregarding the second testimony. Volunteers engaged in proceeding as witnesses were not duly notified about the details of the criminal case. Their interrogations were accompanied by psychological pressure and derisions by policemen.

 

From the very first day, pre-investigation was biased and concentrated towards shifting the blame to the group of volunteers. In August 2009, the mentioned case was actually turned against the leader of the volunteer group Mariam Sukhudyan, who was charged with a false report with a prospect of imprisonment for up to 5 years. The predisposed attitude towards the case was culminated by the statement of the head of police made at a press-conference on August 21, 2009, who clearly violated the principle of the presumption of innocence.

 

In summary, since the day of raising the issue of ill-treatment and sexual harassment in Nubarashen Special School N11 there was no proper reaction by Armenian state institutions, in spite of the fact that similar situation exists in other similar boarding schools (mass media reported abuses in Nubarashen Special School N18 and Vardashen Special Educational Complex). Instead, all endeavors were put by authorities to cover up the issue and blame the ones who dared to speak out about the problem.

 

In respect with the above-mentioned human rights violations there were a number of unsuccessful petitions addressed by various civil society groups to the authorities of Armenia demanding to stop prosecution of Mariam Sukhudyan, ensure fair and impartial trial and punishment of real criminals. Instead, the trends of chasing the reporters of crime and conducting predisposed investigation continue. Continuously appearing on the mass media testimonies of new witnesses proving abuses in the mentioned school are completely ignored by the police.

 

Another demand of civil society currently is to establish an inter-agency commission with involvement of international and civil society representatives to examine situation in special boarding schools in Armenia. Such schools are considered to be rather closed institutions and their problems remain largely unknown or disregarded by state institutions and the public. While ill-treatment and abuses in such establishments lead to the increase of vulnerability of the enrolled children and contribute to their alienation from the society, increase the risk for their engagement in criminal behavior. As case studies show, children from boarding schools and orphanages are generally the first victims of trafficking. Meanwhile, since November 2008, when the problems were first presented to respective authorities, there were no concrete actions to solve those. Instead, more efforts were directed to refuse the probability of problems and defend the existing practices.

 

We appeal to international organizations located inside our country as well as abroad to use your mandate and leverage to ensure protection of human rights and access to justice in Armenia. We are compelled to request your assistance in promoting our above-mentioned demands and anticipate due consideration and response to our petition.

 

For more information please contact (091)433278 

http://mariamsukhudyan.info